Şili Cumhuriyeti, coğrafi konumu gereği, iki büyük tektonik levhanın (Nazca ve Güney Amerika Levhası) çarpışma hattında, yani subdüksiyon bölgesinde yer almaktadır. Bu durum, onu dünyanın en şiddetli ve sık depremlerine maruz bırakmaktadır. Bu sismik kaderle yüzleşme sürecinde, 1985 yılında yaşanan Valparaíso depremi, Şili mühendislik tarihinin ve yapı denetim sisteminin yeniden doğuşunu tetikleyen kritik bir kilometre taşı olmuştur.
Kısa süre önce Rusya’da meydana gelen 8.8 büyüklüğündeki deprem, dünya genelinde endişeye yol açtı. Bu tür büyük depremler akıllara hemen Türkiye’de 2023’te yaşanan ve büyük yıkıma neden olan Kahramanmaraş merkezli depremleri getiriyor. Ancak bu kez, benzer büyüklükte olmasına rağmen can kaybı ve yıkım yok denecek kadar azdı. Peki neden?
Depremler doğal olaylardır; ancak bu olayların afete dönüşüp dönüşmemesi, insan eliyle yapılan yapıların dayanıklılığına bağlıdır. Eğer yapı üretim süreci tüm teknik kurallara uygun şekilde yürütülseydi, depremler sadece bir yer sarsıntısı olarak kalırdı. Ne yazık ki yapı stokumuzun ve zemin koşullarımızın yetersizliği, geçmişte yaşadığımız depremleri doğa olayından çıkarıp yıkıcı afetlere dönüştürmüştür.
